پراكندگي‌هاي قومي- مذهبي در رژيم صهيونيستي و جايگاه آنها در جامعه و سياست (با تأكيد بر راهكارهاي رسانه‌اي)

برخلاف تصويرسازي رسانه هاي غربي صهيونيستي از ساختار دموكراتيك رژيم اسراييل، جامعه اين رژيم با گردآوري يهوديان در قالب موج هاي مهاجرتي (اسكان اشغالگرانه) به‌ويژه طي 4 دهه اول آن از اقصي نقاط جهان به فلسطين اشغالي، به‌شكل امروزي در آمده است. پرسش‌هاي مقاله اين است كه گروه‌هاي قومي مذهبي در رژيم‌ صهيونيستي كدامند و از چه جايگاهي در ساختار اجتماعي و حكومتي اين رژيم برخوردارند؟ روش پژوهش، توصيفي - تحليلي و چارچوب نظري آن، نظريه ارتباطات ميان فرهنگي و كوره مذاب است. بر اساس يافته هاي مقاله مي توان گفت جامعه اسراييل از گروه‌هاي قومي و مذهبي متعددي شامل اشكنازي هاي سكولار، يهوديان صهيونيستِ مذهبي، يهوديان مذهبي سفارديم، يهوديان مذهبيِ اشكنازي، مهاجران يهوديِ روس‌تبار، مهاجران يهوديِ فلاشا و فلسطيني‌هاي ساكن اراضي اشغالي ۱۹۴۸ تشكيل شده است. در اين جامعه، صهيونيست هاي سكولار و مذهبي بيشترين بهره هاي اجتماعي سياسي و در مقابل، فلسطيني‌هاي اراضي اشغالي ۱۹۴۸ و يهوديان فلاشا، پايين ترين امتيازات سياسي - اجتماعي را دارند. ناكامي در ادغام يا همسان‌سازي گروه‌هاي متناقض و بعضاً متضاد از نظر فرهنگي و قومي نژادي عليرغم گذشت هفت دهه، نشانگر شكست ايده كوره مذاب و ارتباطات ميان فرهنگي در جامعه صهيونيستي است. درواقع، تعميق گسل‌هاي مذهبي و نژادي، چشم‌انداز زوال اين رژيم را بيش از گذشته تشديد كرده است.