بررسي جايگاه معيارهاي ساختمان سبز در ارزيابي دروس طراحي كارشناسي معماري با استفاده از آنتروپي شانون

بيان مساله: ساختمان‌ها در طول چرخه‌‌حيات خود تاثيرات گسترده‌اي بر محيط‌‌‌زيست اطراف خود مي‌گذارند. اثرات منفي ساختمان هم چون ازبين‌بردن بخشي از  محيط‌زيست و استفاده حدود 40 درصدي از منابع انرژي سبب ايجاد رويكردهاي جديدي از جمله مفهوم ساختمان سبز در معماري شده است. در حال حاضر صنعت ساختمان‌سازي در ايران، حدود يك‌سوم انرژي مصرفي كشور را به خود اختصاص داده است. از اين‌ رو، توجه به اصول طراحي و احداث ساختمان سبز مي‌تواند نقش مهمي در حل مشكلات انرژي و محيط‌زيستي در ايران داشته باشد. اگرچه آموزش‌هاي دانشگاهي يكي از فرصت‌‌ها براي هدايت و ايجاد انگيزه در دانشجويان رشته معماري به سمت به‌كارگيري اصول طراحي معماري سبز است، اما در‌حال‌حاضر اين موضوع در آموزش دوره كارشناسي معماري در ايران كمتر مورد توجه قرار گرفته است. سوال تحقيق: سوال اصلي اين تحقيق در پي آن است كه دريابد معيارهاي ساختمان سبز تا چه اندازه در ارزيابي استادان از طرحهاي دانشجويان در دوره كارشناسي معماري واجد اهميت است. اهداف تحقيق: هدف از اين مقاله، تعيين ميزان اهميت معيارهاي ساختمان سبز در ارزيابي استادان از طرح‌هاي دانشجويي كارشناسي معماري در ايران و هم‌چنين تعيين دروس طراحي معماري با بيشترين قابليت، جهت آموزش معيارهاي ساختمان سبز در اين دوره است.روش تحقيق: روش اين تحقيق توصيفي و تحليل آماري است. در گام اول شاخص‌هاي مشترك در دو سيستم ليد و بريم به عنوان ملاك سنجش ساختمان‌هاي سبز تعيين شده و در گام دوم با ابزار پرسشنامه نظرات مدرسان دروس طراحي معماري در زمينه ميزان اهميت به معيارهاي ساختمان سبز در ارزيابي طرح‌هاي دانشجويي، روش پيشنهادي براي آموزش آن و موانع پرداختن به اين اصول در آموزش دانشگاهي جمع‌آوري گرديد. در گام سوم داده‌ها با استفاده از روش آنتروپي شانون تحليل شد.مهم ترين يافته ها و نتيجه گيري تحقيق: يافته‌ها نشان مي‌دهد كه اولويت معيارها بر اساس ميانگين وزن دسته به ترتيب شامل يك) بهره‌وري آب، دو) سايت، سه) حمل‌و‌نقل، چهار) معيار انرژي و معيار مصالح و منابع با امتياز برابر  و پنج) كيفيت محيط داخلي است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه اختصاص يكي از طرح‌هاي معماري به ويژه طرح نهايي به آموزش اصول ساختمان سبز مي‌تواند راهكار مناسبي براي افزايش آگاهي دانشجويان نسبت به اين موضوع باشد. اين در حالي است كه مهم‌ترين مانع آموزش معماري سبز، توجه ناكافي به معماري سبز در سرفصل دروس طراحي دوره كارشناسي بوده و بازنگري سرفصل دروس ضروري بنظر مي‌رسد. اين مقاله بر اساس وضع موجود در ايران است و پيشنهاد مي‌گردد در پژوهش‌هاي آتي، اولويت‌بندي معيار‌ها مبتني بر نيازهاي واقعي كشور انجام شود.