رابطه بين اضطراب و ذهن آگاهي با نقش ميانجي عملكردهاي كنترل توجه

مقدمه: مطالعات متعدد نشان مي ‌دهند اضطراب بر مؤلفه‌هاي شناختي و علي‌الخصوص بر عملكرد حافظه كاري تأثير دارد و به نظر مي ‌رسد ذهن آگاهي نيز متأثر از اضطراب باشد. هدف: هدف مطالعه حاضر بررسي رابطه اضطراب و ذهن آگاهي با نقش ميانجي عملكردهاي كنترل توجه بود. روش: روش پژوهش همبستگي و جامعه آماري شامل تمامي افراد مراجعه‌كننده به يك مركز مشاوره و آموزشگاه نقاشي در تبريز، آموزشگاه موسيقي در سقز و كاركنان دانشگاه اروميه در سال ۱۴۰۰ بود كه به روش در دسترس ۲۴۴ نفر انتخاب شدند و به مقياس ‌هاي اضطراب صفت حالت (STAI) و ذهن آگاهي (MAAS) پاسخ دادند. همچنين شركت ‌كنندگان به تكاليف دو نرم‌افزار تكليف توقف سيگنال (۲۰۰۳) و آزمون حافظه ان ‌بك (۱۹۵۸) نيز پاسخ دادند. داده ‌ها توسط نرم‌افزار SPSS نسخه ۱۹ با روش ‌هاي آمار توصيفي و استنباطي با آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و سوبل تحليل شدند. يافته ‌ها: نتايج نشان داد بين اضطراب صفت (P ۰/۰۰۱, r=۰/۵۶)، حالت (P ۰/۰۰۱, r=۰/۵۰)، مؤلفه بروز رساني (P ۰/۰۰۱, r=۰/۲۲) با ذهن آگاهي رابطه معنادار وجود دارد؛ ولي بين مؤلفه بازداري (P ۰/۰۰۱, r=۰/۰۰۱) با ذهن آگاهي رابطه معناداري مشاهده نشد. همچنين تأثير غيرمستقيم اضطراب صفت و حالت از طريق مؤلفه‌هاي بازداري و بروز رساني بر ذهن آگاهي معنادار نبود. نتيجه‌ گيري: بر طبق مطالعه حاضر اضطراب صفت حالت از طريق كاركردهاي كنترل توجه با ذهن آگاهي رابطه معنادار نداشته و به نظر مي ‌رسد نياز به مطالعات متعدد و ابزارهاي متنوع جهت بررسي تأثير اضطراب بر كاركردهاي شناختي احساس مي ‌گردد.