جدال يأس و اميد در ويران‌شهر نيما يوشيج و بدرشاكر السياب با تكيه بر دو سروده «سوي شهر خاموش» و «مدينه بلا مطر»

ويران شهر، جامعه اي خيالي است كه در آن هرج و مرج به نهايت خود رسيده و اميد چنداني به بهبودي آن نيست. نيمايوشيج و بدر شاكر السياب دو شاعر پرآوازه ي معاصر فارسي و عربي، در پي اعتراض به اوضاع نابسامان جامعه و تلاش در بهبود امور، ويران شهري را در قصائد خود با نام «سوي شهر خاموش» و «مدينه بلامطر» ترسيم مي كنند. اين جستار با بررسي جلوه هاي يأس و اميد در كلام دو شاعر به روش توصيفي تحليلي در پي پاسخ به پرسش ذيل است: عوامل اصلي پيدايش فضاي ويران شهر در كلام دو شاعر چيست و در جدال يأس و اميد، پيروزي نهايي با كيست؟ نگارنده بر اين باور است كه هر دو شاعر با به تصوير كشيدن فضاي جامعه و نشان دادن عوامل اصلي پيدايش ويران شهر كه همانا ظلم و فساد حاكمان و سكوت و سرخوردگي مردم جامعه است سعي در اصلاح و بيداري ملت داشته اند. در جدال يأس و اميد، پيروزي نهايي با اميد است و هر دو شاعر چشم انتظار تغيير و انقلابي عظيم در جامعه هستند.