مؤلفه‌هاي نظريه سياستي آموزش‌وپرورش جمهوري اسلامي ايران در مواجهه با فضاي مجازي از نگاه خبرگان مديريتي و اجرايي

رشد و گسترش فضاي مجازي و همه‌گيري بهره‌مندي از آن به‌خصوص در ميان كودكان و نوجوانان، سبب ايجاد دغدغه بسيار جدي براي خانواده‌ها و متوليان امر آموزش و تربيت در كشور از حيث چگونگي مواجهه با آن شده است. استفاده گسترده كودكان و نوجوانان از فضاي مجازي و عدم نظارت و تنظيم گيري كافي از سوي نهادهاي متولي امر تربيت، به دليل تأثيرگذاري شگرف آن بر فرآيندهاي تربيتي و تغيير كنش هاي رفتاري آنان، به مرور سبب ايجاد گسست ها و بحران هاي اجتماعي و شكاف هاي ميان نسلي عميق ميان والدين و فرزندان خواهد شد و به تدريج جايگاه مدرسه به عنوان مهمترين ركن تعليم و تربيت رسمي و عمومي را متزلزل خواهد كرد.پژوهش حاضر با استفاده از رويكرد كيفي درصدد فهم وضعيت موجود نظريه سياستي وزارت آموزش‌وپرورش جمهوري اسلامي ايران در مواجهه با فضاي مجازي و به دست آوردن مؤلفه‌هاي وضعيت مطلوب آن، از طريق مصاحبه عميق با مديران و خبرگان و تحليل داده‌هاي به‌دست‌آمده از طريق روش داده بنياد بوده است. نگاه مبتني بر تصدي‌گري در وزارت آموزش‌وپرورش، عدم تعامل صحيح با بخش خصوصي و بازار، ضعف بدنه مديريتي و ستادي آموزش‌وپرورش، مؤلفه‌هاي نظري موجود را تشكيل داده‌اند. مؤلفه‌هاي مطلوب نظريه سياستي نيز، ايفاي نقش تنظيم گري و راهبري و نظارت محتوايي توسط آموزش‌وپرورش در كنار تعريف نقش صحيح براي بخش خصوصي جهت توليد محتواي سالم، مفيد و ايمن، و ضرورت توجه به اولويت ايجاد سرويس و توليد محتواي بومي در زيرساخت شبكه ملي را شامل مي‌شود.