بررسي تأثير روايت‌هاي اسطوره‌اي بر تاب‌آوريِ شهرها

روايت‌هاي اسطوره‌اي برآيند تجارب بشر از رويارويي‌ با چالش‌ها و مسائلي هستند كه بر زندگي او تأثير گذاشته و يكي از اين مسائل، تاب‌آوري شهرهاست. شهرهايي كه تمدّن‌هاي كهن را در خود جاي ‌داده‌اند، بيش از آن كه براي تاب‌آوري، متّكي بر ساز و كارهاي اقتصادي، مديريّتي يا مهندسي باشند، متّكي بر بينشي اساطيري بودند. پژوهش پيش رو با روش توصيفي ‌ـ‌ تحليلي مي‌كوشد با بهره‌گيري از نظريات اسطوره‌ شناختي ميرچا الياده، كارل گوستاو يونگ و ژيلبر دوران، به تبيين پيوند روايت‌هاي اسطوره‌اي با بهسازي و بازسازي شهرها بپردازد. نتيجه و برآيند اين پژوهش آن است كه روايت‌هاي اساطيري به سبب ريشه‌دار بودن تصاوير كهن‌الگويي‌شان در ضمير ناخودآگاه جمعي، همدلي و همراهي افزون تري ميان بيشينۀ مردم ايجاد مي‌كنند؛ از سويي همساني و هم‌ سويي‌هايي ميان شهرسازي و روايت‌گري اسطوره‌ها وجود دارد كه توجّه به آن مي‌تواند موجب تقويّت هويّت يك شهر و دروني‌سازي تمايل‌ به بهسازي و بازسازي آن گردد. سه روشِ ممتاز كردن فضاي قدسي شهر از فضاي بيروني كه تمدّن‌هاي كهن به ياري آن تاب‌آوري شهرهاي خود را افزايش مي‌دادند، عبارت بود از: الف) ساخت حصار نمادين، ب) آيين‌ها و ج) تطبيق جايگاه‌هاي نمادين‌ ‌اساطيري با شهر؛ هنوز هم مي‌توان از اين رويكردها براي افزايش تاب‌آوري شهرها بهره برد.