برهم كنش مهار سيستم گلوتاماترژيك و ورزش هوازي بر رفتار شبه اضطرابي در موش‌هاي صحرايي

هدف: رفتارهاي جستجوگرانه در جوندگان به‌عنوان شاخصي از رفتارهاي اضطرابي هستند، در مطالعه حاضر اثر توام ورزش هوازي با شدت‌هاي مختلف و مهار سيستم گلوتامات بر رفتار جستجوگرانه در موش‌هاي صحرايي بررسي شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي80 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به‌طور تصادفي به 10 گروه 8 تايي شامل شاهد، ديازپام (0.6 ميلي‌گرم در هر كيلوگرم)، دو دوز MK-801 0.1 و 0.05 ميلي‌گرم در هر كيلوگرم)، دو گروه تمرين هوازي حاد (شدت متوسط و پايين)، دو گروه تمرين هوازي حاد (شدت متوسط و پايين) + دوز 0.1 MK801، دو گروه انجام‌دهنده تمرين هوازي حاد (شدت پايين و متوسط) + دوز 0.05 MK801 تقسيم شدند. در روز آزمايش بلافاصله پس از انجام تمرين ورزشي، دارو تزريق شد و پس از 30 دقيقه رفتارهاي جستجوگرانه با استفاده از جعبه باز بررسي شد. يافته‌ها: تمرين ورزشي با شدت پايين و متوسط به همراه MK-801 با دوز 0.05 به‌طور معناداري موجب افزايش دفعات بلند شدن حيوان روي دو پا و كاهش تعداد ليسيدن و خاراندن بدن و دفعات اجابت مزاج در مقايسه با گروه‌هاي شاهد و MK-801 شد (به هم‌چنين، تمرين ورزشي با شدت پايين و متوسط به‌همراه تجويز MK-801 با دوز 0.1 به‌طور معناداري موجب افزايش دفعات بلند شدن حيوان روي دو پا و كاهش تعداد ليسيدن و خاراندن بدن و دفعات اجابت مزاج در مقايسه با گروه‌هاي شاهد و MK-801 شد (به ترتيب P 0/001, P 0/001, P 0/05). نتيجه‌گيري: نتايج حاضر پيشنهاد مي‌كند كه استفاده از ورزش همراه با مهار گيرنده NMDA مي‌تواند بر رفتارهاي جستجوگرانه ناشي از اضطراب در حيوانات موثر باشد.