تحليل سبك‌شناسي اشعار آييني شاعران پس از انقلاب

زمينه و هدف: سبك، شيوۀ بيان يك نويسنده يا شاعر است. اين اصطلاح در حال حاضر درمورد روشهايي بكار ميرود كه ازطريق بكار بردن فنون و مفهومهاي زبان‌شناسي به مطالعۀ تحليلي ادبيات ميپردازد. همچنين زاويۀ ديد، مسائل زباني، چگونگي شخصيت‌پردازي و چندوچون جهت‌گيري درونمايه را تعيين ‌ميكند. شعر آييني بگونه اي از شعر متعهدانه گفته ميشود كه ازجهت معنايي و محتوايي صبغۀ كاملاً ديني دارد و از آموزه هاي وحياني، فرهنگ عترت و ولايت و تاريخ اسلام سرچشمه ميگيرد. مناسبتهاي مذهبي، ستايش چهره هاي ديني، توجه به مقوله هاي قدسي و ملكوتي و تزكيه و تهذيب نفس انساني، در هستۀ مركزي شعر مذهبي قرار دارد. ازآنجاكه سبك‌شناسي ابزاري براي شناسايي هويت انساني، علمي، ادبي و ايدئولوژيك شاعر است، اين مقاله براساس سبك‌شناسي لايه اي (مدرن) به بررسي و تحليل سبك‌شناسي اشعار آييني در آثار شاعران پس از انقلاب چون قيصر امين‌پور، سلمان‌هراتي، علي‌ معلّم دامغاني، موسوي گرمارودي، سيد حسن حسيني و عليرضا قزوه پرداخته است. روش مطالعه: اين مقاله براساس مطالعات كتابخانه اي و به شيوۀ توصيفي-تحليلي انجام شده ‌است. يافته ها: توجه به موسيقي دروني، برجسته سازي مفاهيم و مضامين، استفاده از تركيبات تازه و بديع، رواني و سادگي هوشمندانه، استفادۀ هنرمندانه از عناصر بلاغي، تصويرسازي مخيّل و عاطفي، مخاطب‌محوري، مفهوم‌گرايي، تأكيد بر نهادينه ساختن مضامين ديني، انقلابي، انساني و آرماني از جمله ويژگيهاي سبكي شاعران انقلاب است. نتيجه گيري: اين شاعران از تمام امكانات و عناصر شعر درجهت تبيين انديشه هاي دين‌باورانه بهره ‌برده اند و براساس همين انديشه ها و مضامين علوي، حسيني و عاشورايي، آنها را ميتوان‌ شاعراني مفهوم‌گرا ناميد. نگاهي به جنبه هاي ادبي و زباني شعر آنان نشان‌ ميدهد با موازين ادبي و زباني گذشته و حال آشنايي دارند و براي افزودن بر تأثير كلام خود هر كجا كه مناسب دانسته از آنها بهره ‌برده اند.