نقش تعاملات زناشويي والدين و آموزش‌‌هاي آنان در زمينه ازدواج در پيش‌‌بيني نگرش فرزندان به ازدواج

نگرش به ازدواج از پيش‌‌بيني‌‌كننده‌‌هاي مهم رضايت پس از ازدواج است و مطالعه آن مي‌‌تواند در درك زمينه‌‌ها و علل تأخير ازدواج مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش تعاملات زناشويي والدين و آموزش‌‌هاي آنان در زمينه ازدواج در پيش‌‌بيني نگرش فرزندان به ازدواج به‌روش غيرآزمايشي از نوع همبستگي انجام شد. جامعه آماري شامل دختران و پسران مجرد ساكن شهر تهران بود كه از بين آنان 384 نفر به روش نمونه‌‌گيري خوشه‌‌اي چندمرحله‌‌اي انتخاب شدند. داده‌‌ها با استفاده از پرسش‌نامه استاندارد نگرش به ازدواج، و پرسش‌نامه‌‌هاي محقق‌‌ساخته سنجش آموزش‌‌هاي والدين در زمينه ازدواج و زندگي زناشويي و سنجش رفتارهاي والدين در تعاملات زناشويي گردآوري و با آزمون رگرسيون خطي چندمتغيره تحليل شد. براساس نتايج از بين متغيرهاي آموزش‌‌هاي پدر و مادر در زمينه ازدواج و زندگي زناشويي و رفتارهاي پدر و مادر در تعاملات زناشويي، فقط رفتارهاي مادر در تعاملات زناشويي بر نگرش فرزند نسبت‌به ازدواج مؤثر است و افزايش مطلوبيت رفتارهاي مادر، موجب ‌‌نگرش مثبت‌‌تر فرزند به ازدواج مي‌‌شود. براين‌اساس، با آگاهي‌‌بخشي به والدين و به‌‌ويژه مادران درباره نقش تأثيرگذار آنان در نگرش و عملكرد فرزندان در زندگي خانوادگي آينده و ارائه آموزش‌‌هاي لازم، مي‌‌توان نقش‌‌آفريني خانواده در ازدواج موفق فرزندان را تقويت نمود.