تصميم‎گيري در سازمان: فهم مباني فلسفي، اسلوب اجراي روش تحليل اهميت−عملكرد و نقد آن

تصميم‎گيري را جوهره اصلي حكمراني و مديريت مي‌دانند. هر تصميمي به‎طور هدفمند از ميان گزينه‎هاي احتمالي متفاوتي گرفته مي‎شود؛ امّا در زمان پياده‎سازي توان آن را دارد تا آينده سازمان و كليۀ ذي‌نفعان خود را دستخوش تغييرات بسياري كند. ازاين‎رو، علم تصميم‎گيري به علمي بي‎بديل براي خط‎مشي‎گذاران و مديران چه در بخش خصوصي و چه در بخش دولتي تبديل‎ شده است. بخشي از اين علم متمركز بر روش‎ها و فنون تصميم‎گيري است. يكي از روش‎هاي مفيد در تصميم‎گيري كه مورد اقبال مديران و خط‎مشي‌گذاران در سراسر دنيا قرار گرفته است، «روش تحليل اهميت−عملكرد» است. اين روش به خط‎مشي‌گذاران در مورد ارزشيابي خط‎مشي‎ها و به مديران در مورد ارزيابي راهبردي كمك شايان توجهي مي‎كند. مطالعۀ حاضر به فهم مباني فلسفي اين روش، عناصر اصلي و اسلوب اجرايي آن با به‌كارگيري نرم‌افزار SPSS 23 مي‎پردازد. نقدهاي موجود بر اين روش‎شناسي و ارائه رهنمودهايي براي بهبود عملكرد اين روش، بخش پاياني اين مقاله را دربرمي‎گيرد.