مقايسه اثربخشي گروه درماني شناختي – رفتاري و ذهن آگاهي مبتني بر شناخت بر كاهش رفتارهاي پرخطر در معتادان افيوني

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي مقايسه اثربخشي گروه درماني شناختي – رفتاري و ذهن آگاهي مبتني بر شناخت بر كاهش رفتارهاي پرخطر در معتادان ترك افيوني صورت گرفت. روش: روش اين پژوهش شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون همراه با گروه كنترل است. جامعۀ آماري شامل كليه افراد وابسته به مواد افيوني مراجعه كننده به مركز ترك اعتياد وابسته به شبكه بهداشت و درمان شهرستان سرپل ذهاب در نيمه اول سال 1396 بود، به روش نمونه گيري در دسترس تعداد 36 نفر با تشخيص وابستگي به مواد افيوني بر اساس معيارهاي راهنماي تشخيصي و آماري نسخه پنجم، از افرادي كه داوطلب دريافت خدمات درماني و واجد معيارهاي ورود بودند، به صورت تصادفي (12 نفر گروه آزمايش اول، 12 نفر گروه آزمايش دوم و 12 نفر گروه كنترل) انتخاب شدند. از مصاحبه باليني ساخت يافته DSM-5 نسخه‌ي باليني (SCID-5)، مصاحبه‌ باليني ساخت يافته DSM-5 نسخه‌ي باليني (SCID-5-PD) و مقياس پيش بيني از بازگشت براي جمع آوري داده ها استفاده شد. روش درمان ذهن آگاهي مبتني بر شناخت در 8 جلسه 2 ساعته و روش درمان شناختي- رفتاري در 12 جلسه 90 دقيقه اي در گروه هاي آزمايشي اجرا شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري و ذهن آگاهي مبتني بر شناخت در كاهش رفتارهاي پرخطر در معتادان افيوني تفاوت معناداري وجود ندارد، اما در مقايسه با گروه كنترل اين تفاوت معنادار است. نتيجه گيري: گروه درماني شناختي–رفتاري و ذهن آگاهي مبتني بر شناخت از روش هاي درماني تاثيرگذار بر كاهش رفتارهاي پرخطر در معتادان افيوني است.