مقايسه اثربخشي طرح‌واره‌درماني و واقعيت‌درماني بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودتنظيم هيجاني مربيان پيش دبستاني

هدف: هدف از انجام اين پژوهش مقايسه اثربخشي طرح‌واره‌درماني و واقعيت‌درماني بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودتنظيمي هيجاني مربيان پيش‌دبستاني شهرستان شهركرد بود. روش: جامعه آماري كليۀ مربيان پيش‌دبستاني شهرستان شهركرد بودند كه از بين آنها تعداد 45 نفر به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت گمارش تصادفي در 2 گروه آزمايش و1 گروه كنترل (هر كدام 15 نفر) گمارده شدند. ابزار اندازه‌گيري پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي (بوند و همكاران، 2011) و خودتنظيمي هيجاني(مارس، 1983) بود كه طي سه مرحلۀ پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري 3 ماهه تكميل شد. داده‌هاي به دست آمده با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد تنها طرح واره درماني بر تعديل ميانگين نمرات انعطاف‌پذيري روان‌شناختي تاثير پايدار داشته است (0/05 P)؛ ولي هر دو روش طرح‌واره درماني و واقعيت‌درماني بر افزايش ميانگين نمرات خودتنظيمي هيجاني تاثير پايدار داشتند (0/05 P). نتيجه‌گيري: نتيجه گيري شد كه مي‌توان از دو روش طرح واره درماني گروهي در درجۀ اول و از  واقعيت‌درماني گروهي در درجۀ بعدي براي بهبود انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خوتنظيمي هيجاني مربيان پيش دبستاني استفاده كرد.