مقايسۀ كنش هاي اجرايي در افراد مبتلا به اختلال احتكار و گروه بدون نشانه هاي باليني

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه كنش‏هاي اجرايي (حافظه كاري، توجه پايدار و بازداري پاسخ) در افراد داراي اختلال احتكار و بهنجار انجام گرفت. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع علي- مقايسه‏اي بود و جامعه آماري آن را افراد مراجعه كننده به مركز بهداشت شماره 3 شهر مشهد در نيمه نخست سال 1396 تشكيل مي‌دادند. نمونه آماري شامل 30 از افراد داراي اختلال احتكار و 30 نفر از افراد بهنجار بود. گردآوري داده ها با مصاحبه ساختاريافته، نسخه بازنگري شده رفتار ذخيره‏اي فراست و استكتي (سال)، آزمون‌هاي كامپيوتريان- بك و ديداري- شنيداري صورت گرفت. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس چند متغيره استفاده شد. يافته‏ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه تفاوت معناداري ميان افراد داراي اختلال احتكار و افراد بهنجار در پاسخ‌هاي درست (0.001=P، 38.55=F)، توجه پايدار شنيداري (0.001=P، 61.48=F) و توجه پايدار ديداري(0.001=P، 12.49=F) وجود دارد و افراد داراي اختلال احتكار از ميانگين كمتري برخوردارند. در ميانيگن زمان واكنش تفاوت‌ها معنادار بوده (0.001=P، 684.36=F) و افراد بهنجار ميانگين بالاتري داشتند. در بازداري پاسخ ديداري و شنيداري تفاوت معناداري به دست نيامد(0.05 P). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان داد كه عملكرد افراد داراي اختلال احتكار در كنش‌هاي اجرايي (حافظه كاري و توجه پايدار) ضعيف تر از افراد بهنجار است.