تأثير آموزش مبتني بر چشم انداز زمان بر بهزيستي روانشناختي، احساس معنا در زندگي و سرزندگي همسران شهدا و جانبازان

زمينه: شواهد پژوهشي نشان مي‌دهد كه تجارب منفي در خانواده هاي شهدا و ايثارگر، ممكن است منجر به پايين آمدن وضعيت سلامت روان گردد. بنابراين، مداخلاتي كه بتواند بحران معنا و بهزيستي رواني را براي مقابله با چالش ها و رهايي از پوچي و بيهودگي در اين جامعه افزايش دهد از اهميت بالايي برخودار هستند. اما در زمينه كاربرد اين درمان ها در اين جامعه شكاف مطالعاتي وجود دارد. هدف: اين مطالعه با هدف بررسي تأثير آموزش مبتني بر چشم انداز زمان بر بهزيستي روانشناختي، احساس معنا در زندگي و سرزندگي همسران شهدا و جانبازان انجام شد. روش: اين مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. بيست و هشت نفر از همسران شهيد و جانباز شهر شيراز، به صورت در دسترس در اين مطالعه شركت كردند و به صورت تصادفي در گروه كنترل (14 نفر) و آزمايش (14 نفر) قرار گرفتند. از پرسشنامه هاي بهزيستي روان شناختي ريف (1995)، پرسشنامه معناي زندگي استگر (2005) و پرسشنامه سرزندگي رايان و فردرياك (1997) براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. مداخله مبتني بر چشم انداز زمان در 6 جلسه انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيري تحليل شدند. يافته ها: يافته ها نشان داد كه آموزش مبتني بر رويكرد چشم انداز زمان بر احساس معناي زندگي تأثير دارد (0/05 ˂p) اما بر سرزندگي و شاخص هاي پرسشنامه بهزيستي روانشناختي اثر معني داري نداشت (0/05 ˃p). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه مي‌توان گفت، مداخله مبتني بر چشم انداز زمان مي تواند به عنوان روشي براي بهبود احساس معناي زندگي در همسران شهيد و جانباز مطرح باشد و لذا آگاهي و استفاده از اين روش جهت بهبود احساس معناي زندگي مي‌تواند كمك‌كننده باشد.