نمود جانوران در شعر فروغ فرخزاد

جانوران در ادب فارسي همواره نقش پر رنگي داشته‌اند و شاعران و نويسندگان در زمان‌هاي گوناگون و بر حسب مقتضيات روزگار به جانوران اشاره كرده‌اند.نمادگرايي در ادبيات معاصر، يكي از ويژگي ها و مشخصه هاي بارز شعر شاعران را تشكيل مي دهد. فروغ فرخزاد از جانوران همچون بسياري پديده‌هاي ديگر بهره گرفته و مطالب خود را بيان كرده است. در اوايل كه شخصيت شعري مستقل و خاص وي شكل نگرفته (دفاتر اسير و ديوار)، تشبيه قديمي و تكراري شخص (شاعر، عاشق) به مرغ را بسيار ذكر نموده و خود را مرغي اسير و گرفتار در دام عشق ديده است. به‌تدريج و در اثر مطالعات و تجربه‌هاي بيشتر، شخصيت شعري فرخزاد شكل مي‌گيرد و در دفترهاي شعر بعدي، فروغي ديگر ظاهر مي شود؛ بدين معني كه انديشۀ او دگرديسي يافته و مَن شخصي وي به مَن اجتماعي و انساني مبدل شده است. بر همين اساس نگاه او به جانوران تغيير كرده است و جانوران ديگري نيز نظير مار، كلاغ، موش و...در شعرش مجال بروز يافته‌اند. در نوشتار پيشِ‌رو با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و به شيوۀ توصيفي - تحليلي به نشانه‌هاي آشكار حضور جانوران در شعر فروغ فرخزاد پرداخته شده است.