تحليلي بر وضعيت شوري منابع آب در حال استفاده بخش كشاورزي

شوري منابع آب كشاورزي توأم با مديريت ضعيف آبياري و زهكشي، به‌عنوان مهمترين عامل تهديدكننده پايداري بخش كشاورزي در اراضي فارياب شناخته مي‌شود. بطوريكه بر اساس يك تخمين كلي، حدود نيمي از كشت‌هاي آبي كشور در معرض مشكلات شوري با درجات مختلف قرار دارند. با توجه به اينكه تاكنون گزارشي از آخرين وضعيت شوري منابع آب در حال استفاده بخش كشاورزي تدوين نشده است، اين مقاله بر آن شد تا با كمك آمار و اطلاعات موجود در مقياس ملي، اين مهم را انجام دهد. بدين منظور از داده‌هاي كيفيت (شوري) منابع آب كشاورزي مربوط به شركت مديريت منابع آب ايران و همچنين از نتايج مطالعات قبلي در زمينه كيفيت منابع آب سطحي و زيرزميني استفاده شد. نتايج تحليل داده‌هاي مذكور كه بر روي 44/5 ميليارد مترمكعب آب‌هاي زيرزميني مورد استفاده در بخش كشاورزي انجام گرديد، نشان مي‌دهد كه متوسط هدايت الكتريكي اين منابع در حدود 2 دسي زيمنس بر متر است. همچنين از نظر حجمي، حدود 31% اين منابع (معادل با 13/8 ميليارد مترمكعب) و حدود 20% از آب‌هاي سطحي مصرفي در بخش كشاورزي (معادل با 3/6 تا 4/4 ميليارد مترمكعب) داراي شوري‌هاي بالاتر از عدد ميانگين مي‌باشند. در انتهاي اين مقاله، به اثرات شوري بر عملكرد محصول و راهكارهاي غلبه بر مشكلات شوري در اراضي فارياب نيز مختصراً اشاره‌ شده است.