مروري بر فناوري‏‌هاي مورد استفاده جهت پالايش آب در سيستم‌‏هاي آبزي‏‌پروري با تأكيد بر الگوي توسعه پايدار در ايران

يكي از محدوديت‌هاي اصلي در مسير توسعه صنعت آبزي‌‏پروري در ايران، دسترسي به آب شيرين با كيفيت مطلوب است. اين امر سزاوار استفاده از فناوري‌‏هاي مناسب براي تصفيه پساب‏‌هاي آبزي‏‌پروري است. مطالعه حاضر به بررسي فناوري‏‌هاي پرورشي به‏‌منظور صرفه‌‏جويي در مصرف آب در سيستم‌‏هاي آبزي‏‌پروري ايران با تكيه بر الگوي توسعه پايدار پرداخته است. در اين تحقيق، نوآوري‏‌هاي ايجاد شده در تصفيه پساب‏‌هاي آبزي‏‌پروري در سيستم‏‌هاي پرورشي مداربسته، آكواپونيك و سيستم‏‌هاي يكپارچه چندمنظوره (IMTA) مورد بحث قرار گرفته است. سيستم آبزي‏‌پروري مداربسته (RAS) كه پساب را با حذف آلاينده‏‌هاي سمي و بازيافت آب، پالايش مي‏‌كند، تنها به 10 درصد از حجم كل آب شيرين براي توليد ماهي نياز دارد. ازاين‏رو، اين سيستم به صرفه‌‏جويي آب كمك مي‏‌كند. اما بااين‏‌حال محدوديت‌هايي دارد، از جمله مهمترين آن‏ها تجمع نيترات در سيستم، هزينه اقتصادي زياد و مديريت دشوار آن مي‌‏باشد كه با تبديل مواد مغذي حاصل از پساب آبزي‏پروري به زيست‌‏توده جلبكي مي‌‏توان بر اين محدوديت‏‌ها پيروز شد. علاوه‏‌بر سيستم‌‏هاي آبزي‏‌پروري مداربسته، آكواپونيك يك سيستم توليد مواد غذايي است كه شيوه‌‏هاي مرسوم آبزي‏‌پروري و سيستم مداربسته را با هم تركيب مي‏‌كند. اين روش شامل پرورش آبزيان و كشت گياهان مي‏‌باشد كه به نوعي پيوند فعاليت‏‌هاي آبزي‏‌پروري-كشاورزي را نشان مي‌‏دهد. آبزي‌‏پروري يكپارچه چندمنظوره (IMTA) شامل استفاده از ارگانيسم‌‏هاي هم‏زيست در سيستم‎‌‏هاي پرورشي مي‌‏باشد كه باعث بهينه‌‏سازي تعادل مواد مغذي و پالايش پساب فراهم شده از فعاليت‏‌هاي آبزي‏‌پروري مي‏‌شود. اين روش تركيبي از سطوح تغذيه‏‌اي مختلف را نشان مي‏‌دهد، ازاين‏رو، پساب‏‌هاي حاوي مواد آلي و معدني توسط موجودات مختلف مورد استفاده قرار مي‌‏گيرند.