راهبردهاي ساماندهي بافت بخش مركزي شهر قزوين با رويكرد بازآفريني شهري پايدار

بافت قديمي، محدوده‌اي از شهر است كه علي‌رغم داشتن مؤلفه‌هاي اكولوژيكي (بومي)، فرهنگي، اجتماعي و تاريخي، به دليل قدمت، فقدان زيرساخت‌هاي مناسب، عدم استحكام ساختمان‌ها، محدوديت‌هاي كالبدي مانند شبكه معابر كم‌عرض، مسائل اجتماعي و ميزان جرم و بزهكاري بالا و آلودگي‌هاي زيست‌محيطي، با بي‌ثباتي و تنزل كيفيت‌هاي محيطي مواجه است. در كشور ما همچون ساير كشورها بافت‌هاي فرسوده و غالباً قديمي در شهرها با مسائل چندبعدي و بسيار پيچيده مواجه‌اند و طرح‌هاي زيادي در رابطه با بازآفريني در بافت‌هاي قديم شهري انجام شده كه متأسفانه اكثر آن‌ها به دلايل عدم توجه صحيح تهيه‌كنندگان طرح‌ها به مسائل فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و عدم استفاده از قابليت‌هاي فضايي - كالبدي موفق نبوده‌اند. در اين تحقيق سعي شده با استفاده از اسناد و مدارك، آمار و اطلاعات موجود در منابع علمي و همچنين مصاحبه با سرپرستان خانوارهاي ساكن در بافت فرسوده، صاحب‌نظران، مديران و كارشناسان مرتبط با مباحث معماري، اجتماعي كه حجم نمونه براي سطح اطمينان 95 درصد و احتمال خطاي 5 درصد برابر با 417 نفر بوده و سعي شده است با به‌كارگيري تكنيك سلسله مراتبي فازي مدل AHP در مرحله اول مناطق فرسوده را ازلحاظ شدت فرسودگي اولويت‌بندي نموده و در مرحله بعد نيز با استفاده از مدل SWOT بعد از شناسايي نقاط قوت و ضعف اين مناطق با تأكيد بر مسائل فرهنگي و اجتماعي و زيست‌محيطي راهكارهاي مناسب براي برون‌رفت از مشكلاتي همچون كمبود سرانه آموزشي، ورزشي، بهداشتي، عدم همخواني و هماهنگي ساخت‌وسازهاي جديد با بافت و ابنيه تاريخي بتوان با افزايش كيفيت زندگي در جهت بالا بردن منزلت اجتماعي بافت و بازگشت ساكنان قديمي به آن حركت نمود.