تحليل واقع‌گرايانه سياست خارجي شاه‌عباس اول در قبال قدرت‌هاي بزرگ

سياست خارجي ايران در دوره صفويه عرصه قدرت‌نمايي، جايگاه و شأن شاهان بوده است. تعريف سياست، منفعت، هويت و مذهب در اين دوره تابعي از قرائت و تفاسير شاه از اين مفاهيم بوده است. بررسي اقدامات شاه‌عباس اول نشان مي‌دهد عمل‌گرايي، واقع‌گرايي، ايجاد ائتلاف و اتحادهاي موقت و بي‌اعتمادي به قدرت‌هاي بزرگ از عناصر برجسته هويت سياسي شاه‌عباس بوده كه روابط و سياست خارجي ايران را در اين دوره تحت‌تاثير قرار داده است. روش اين پژوهش تاريخي، اسنادي، توصيفي و تحليلي و روش جمع‌آوري داده‌ها كتابخانه‌اي مي‌باشد. سؤال اين پژوهش عبارتست از آنكه جهت‌گيري سياست خارجي شاه‌عباس در قبال قدرت‌هاي بزرگ متاثر از چه مؤلفه‌هايي بوده است؟ فرضيه اين پژوهش عبارتست از آنكه جهت‌گيري سياست خارجي شاه‌عباس در قبال قدرت‌هاي بزرگ متأثر از روحيه عمل‌گرايانه و واقع‌گرايانه شاه‌عباس، الزامات و قواعد ناشي از قدرت و معادلات سياسي و ايدئولوژي شيعي بوده است.