نقش غايت‏ انگاري ابن‌سينا در توضيح آگاهي با روش نيگل

ديدگاه طبيعت گرايانه در توضيح كامل عالم دچار مشكلاتي است. از جمله اين مشكلات يافتن توضيح براي وجود آگاهي است كه آن را در ارائه يك تصوير جامع از عالم ناكام گذاشته است. توماس نيگل معتقد است داشتن يك تصوير كامل از جهان، علاوه بر ديدگاه بيروني كه زنجيره علت هاي مادي را در تاريخ نشان مي دهد، نياز به ديدگاهي دروني است كه توضيح مسائلي مانند شكل گيري آگاهي و حيات در ارگانيسم ها را نشان دهد. به اين ترتيب نيگل معتقد است به منظور دست يابي به توضيح كامل مي‎توان به وجود نوعي غايت انگاري ارسطويي در قوانين حاكم بر ماده قايل بود. در اين مقاله ضمن توضيح غايت انگاري ارسطو و نظرات نيگل نشان داده مي شود كه ديدگاه ارسطو نيگل را به هدفش نمي رساند. در پايان نتيجه گيري مي شود كه با برگرفتن غايت انگاري ابن ‏سيناست كه مي توان به هدف نيگل نزديك تر شد و از مشكلات توضيحي پديده آگاهي كاست.