بررسي جايگاه معرفت افاضه‌اي در فلسفه تربيت اسلامي و تبيين دلالت‌هاي تربيتي آن

هدف پژوهش حاضر بررسي جايگاه معرفت افاضه‌اي در فلسفه تربيت اسلامي و تبيين دلالت‌هاي تربيتي آن است. ازآنجايي‌كه هدف اساسي خلقت، علم و معرفت است، اين مقاله با روش توصيفي-تحليلي به بررسي جايگاه معرفت افاضه‌اي در فلسفه تربيت اسلامي و تبيين دلالت‌هاي تربيتي آن مي‌پردازد و به دنبال معرفي آثار تربيتي، موانع و زمينه‌هاي دستيابي به معرفت افاضه‌اي است. يافته‌ها بيانگر اين است كه معرفت نه‌تنها هدف تعليم و تربيت بلكه هدف اساسي خلقت و برترين نعمت پس از نعمت آفرينش است. معرفت افاضه‌اي، نوعي خودشناسي؛ و تقوا، اخلاص و تزكيه نفس از مباني آن است. اين معرفت گاهي به‌صورت وحي و گاهي به‌صورت الهام و گاهي به‌صورت تحديث است. خودآگاهي، خداترسي، قرآن‌باوري، گريه تسليم و خضوع، متانت و بردباري، سكوت، هم‌آوايي گفتار و رفتار، تواضع، تعبد و تقليد ديني از جمله آثار تربيتي آن است. تربيتي كه بر اساس معرفت و شناخت به اسم رب پي نهاده مي‌شود تربيتي است كه به كمال و نيك‌بختي و بزرگداشت انسان و نيز گسترش صلح و برادري و وحدت در زندگي او مي‌انجامد.