اثربخشي مهارت‌هاي معنوي مبتني بر آموزه‌هاي قراني و روايات بر سرزندگي و خوش‌بيني تحصيلي دانش‌آموزان

اين مقاله با هدف بررسي اثربخشي مهارت‌هاي معنوي مبتني بر آموزه‌هاي قراني و روايات بر سرزندگي و خوش‌بيني تحصيلي دانش‌آموزان دختر پايه نهم متوسطه شهرستان گلوگاه انجام شد. پژوهش از نظر هدف كاربردي و روش انجام پژوهش از نوع شبه آزمايشي، طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون است. حجم نمونه به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده در دو گروه 25 نفره انتخاب شدند؛ يك گروه به‌عنوان گروه آزمايش كه پروتكل مهارت‌هاي معنوي مبتني بر آموزه‌هاي قراني و روايات بر اساس الگوي برومندزاده و كريمي ثاني (1394) در آن‌ها اجرا شد و گروه گواه كه اين آموزش در آن‌ها اجرا نشد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات شامل: الف) برنامه مهارت‌هاي معنوي مبتني بر آموزه‌هاي قراني و روايات كه در 10 جلسه 100 دقيقه‌اي و در يك ماه برگزار شد، ب) پرسشنامه استاندارد خوش‌بيني تحصيلي (قاسمي و همكاران، 1397)، ج) پرسشنامه سرزندگي تحصيلي دهقاني زاده و حسين چاري (1391)، بوده است. نتايج به‌دست‌آمده از تحليل آماري كواريانس نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي معنوي مبتني بر آموزه‌هاي قراني و روايات بر مؤلفه‌هاي سرزندگي تحصيلي (حساس ديده شدن، مفيد بودن، توانايي مقابله با چالش‌ها) و مؤلفه‌هاي خوش بيني تحصيلي (اعتماد به معلم، حس كارآمدي، تأكيد علمي معلم) دانش‌آموزان تأثير مثبت و معنادار دارد.