واكاوي نمودهاي شخصيت خودشكوفا در بوستان و گلستان سعدي با رويكرد تطبيقي به نظريه راجرز

نيمه دوم قرن بيستم، مكتب «انسان‌گرايي» پديدار شد. هدف در اين مكتب، تلاش براي بالابردن سطح خودآگاهي انسان و كشف توانمندي‌هاي بشر امروزي است. يكي از طرفداران و نظريه‌پردازان اين مكتب كارل راجرز (1902‑1987 م.) بود. او ويژگي‌هايي را براي افراد در مسير رشد و شكوفايي برگزيد. از ميان حكيمان و بزرگان ادب فارسي، سعدي در دوران زندگي با مسائل گوناگون اجتماعي روبه‌رو بوده است. وي در قالب حكايت و شخصيت‌هاي داستاني، راهكارهايي براي رسيدن انسان به رستگاري معرفي مي‌كند. در اين پژوهش، شخصيت‌هاي دو اثر مهم و ارزشمند بوستان و گلستان سعدي برپايه الگوي انسان خودشكوفاي راجرز بررسي مي‌شود و مطابق با ديدگاه وي تطبيق مي‌يابد. نگارندگان در اين پژوهش، خودشكوفايي و انسان خودشكوفا را بحث و بررسي مي‌كنند. نتيجه بررسي‌ها نشان مي‌دهد در اين دو اثر تعليميِ ارزشمند كه رهاورد سير آفاقي و انفسي سعدي است، شخصيت‌هايي از اقشار گوناگون، ازجمله عالم، عارف، زاهد، ملك‌زاده و همسر مرد درويش نقش تأثيرگذاري داشته‌اند. آنان با پذيرش روبه‌رو‌شدن با دشواري‌هاي زندگي، خلّاقيت و اراده آزاد در تصميم‌گيري‌ها، مطابق نظريه راجرز، توانسته‌اند به خودآگاهي و كمال انساني راه يابند.