مباني و انواع خودآگاهي ازمنظر فلاسفۀ اسلامي و كاربست آن در سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش

هدف از اين پژوهش، بررسي مباني و انواع خودآگاهي ازمنظر فلاسفۀ اسلامي و ميزان به‌كارگيري آن در سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش بوده است و براي انجام‌دادن تحقيق، از روش تركيبي (كيفي و كمّي) استفاده كرده‌ايم؛ بدين شرح كه در بخش كيفي، روش تحليل مفهومي و استنتاجي و تحليل محتواي كيفي (استقرايي) و در بخش كمّي، روش تحليل محتواي كمّي را به‌منظور تحليل سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش (مباني انسان‌شناسي و اهداف) به‌كار گرفته‌ايم. جامعۀ آماري پژوهش در بخش كيفي، آثار فلاسفۀ اسلامي و سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش را شامل مي‌شود و روش نمونه‌گيري در بخش كيفي، ازنوع هدفمند و در بخش كمّي، ازنوع تحليل محتواي مقوله‌اي بوده است. براي تحليل اطلاعات از روش كدگذاري باز، محوري و گزينشي استفاده كرده‌ايم. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد مباني خودآگاهي ازمنظر فلاسفۀ اسلامي، شامل ارتباط نفس و بدن، انديشه‌ورزي، تكامل و تعالي نفس، غيرت، غايت‌‌گرايي و انواع خودآگاهي (اعم‌از فيزيكي، هيجاني، اجتماعي، معنوي و عقلاني) است؛ همچنين يافته‌هاي پژوهش در بخش تحليل محتواي سند تحول بنيادين آموزش‌وپرورش نشان مي‌دهد در بخش مباني انسان‌شناسي، به خودآگاهي عقلي و در بخش اهداف سند موردبحث، به خودآگاهي فيزيكي و معنوي، به بيشترين ميزان توجه شده است.