تأثير آموزش خودنظارتي با رويكرد مراقبۀ اسلامي بر امنيت رواني و پايبندي مذهبي در دانشجويان

در پژوهش حاضر، تأثير آموزش خودنظارتي با رويكرد مراقبۀ اسلامي بر امنيت رواني و پايبندي مذهبي در دانشجويان دختر دانشگاه پيام نور كردكوي بررسي شده است. روش پژوهش ازنوع شبه‌آزمايشي، طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بوده و جامعۀ آماري، شامل ۶۷۵ نفر از دانشجويان دختر دانشگاه پيام نور شهر كردكوي در سال تحصيلي 1400 است. حجم نمونه به‌صورت تصادفي در دو گروه (25 نفر گروه گواه و 25 نفر گروه كنترل) انتخاب شد. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه‌هاي «پايبندي مذهبي» جان‌بزرگي (1388) و «امنيت رواني» مازلو (2004) بوده و ابزار مداخله نيز مشتمل بر محتواي جلسات آموزش خودنظارتي با رويكرد مراقبۀ اسلامي طبق الگوي نصرتي، جعفري اردي و غباري بناب (1399) در هشت جلسۀ نوددقيقه‌اي بوده است. تجزيه‌وتحليل داده ها ازطريق آزمون تحليل صورت گرفته است و يافته ها نشان مي‌دهد آموزش خودنظارتي با رويكرد مراقبۀ اسلامي بر مؤلفه ‏هاي امنيت رواني، مشتمل بر كاهش احساس ناخشنودي، ناسازگاري محيطي و بهبود ديد مردم درخصوص فرد در دانشجويان دختر دانشگاه پيام نور كردكوي مؤثر است؛ همچنين براساس يافته‌هاي پژوهش، آموزش خودنظارتي با رويكرد مراقبۀ اسلامي بر مؤلفه‏ هاي پايبندي مذهبي (پايبندي مذهبي، دوسوگرايي و ناپايبندي مذهبي) در دانشجويان دختر دانشگاه پيام نور كردكوي به‌صورتي معنادار اثر مي‌گذارد.