مقايسه‌ي نتايج كلينيكي و راديوگرافيك ايمپلنت تك‌دندان با درمان ريشه و ترميم پست و كور

مقدمه: انتخاب بين دو روش درماني درمان ريشه و ايمپلنت تك ‌دندان به لحاظ طراحي، تعريف موفقيت، روش‌هاي ارزيابي، فرد درمانگر و اندازه‌ي نمونه بسيار متفاوت هستند. هدف از اين مطالعه، مقايسه‌ي نتايج كلينيكي و راديوگرافيك ايمپلنت تك ‌دندان در مقابل درمان ريشه با ترميم پست و كور در بيماران مراجعه‌كننده به دانشكده‌ي دندان‌پزشكي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اصفهان (خوراسگان) بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تحليلي- مقطعي در سال تحصيلي 1399-1400، تعداد 90 بيمار (46 زن و 44 مرد) پس از ثبت اطلاعات دموگرافيك و وضعيت پزشكي، در سه بازه‌ي زماني سپري شده از اتمام درمان (زير 3 سال، 3 تا 5 سال و بالاي 5 سال) از نظر باليني و راديوگرافي (پري‌اپيكال) مورد بررسي قرار گرفتند. نتيجه‌ي درمان بر اساس يافته‌هاي باليني و راديوگرافيك در سه دسته‌ي موفق، بقاء يافته و ناموفق طبقه‌بندي شد. داده‌ها با استفاده از آزمون Chi-squared تحليل شدند (0.05 = α). يافته‌ها: در اين مطالعه، 60 درصد از زنان و 40 درصد از مردان، درمان ريشه و 42.2 درصد از زنان و 57.8 درصد از مردان، ايمپلنت تك ‌دندان داشتند. اختلاف معني‌داري بين نتيجه‌ي درمان در گروه‌هاي مورد بررسي ديده نشد (0.521 p value). بين جنسيت و نوع درمان همچنين جنسيت و ميزان رضايت درمان نيز ارتباط آماري معني‌داري مشاهده نشد (0.05 p value). نتيجه‌گيري: با در نظر گرفتن حفظ دندان طبيعي، در صورت امكان درمان ريشه به عنوان درمان انتخابي اصلي و در غير اين صورت ايمپلنت تك ‌دندان به عنوان درمان با موفقيت بالا مي‌تواند جايگزين مناسبي براي دندان از دست رفته باشد.