بررسي بهره‌وري و ميزان آب‌آبياري چغندرقند در روش‌هاي آبياري تحت فشار و سطحي در منطقه تربت‌حيدريه

هدف از انجام اين تحقيق اندازه‌گيري حجم آب‌آبياري، عملكرد ريشه، بهره‌وري آب و مقايسه ميزان آب آبياري با نيازآبي ناخالص چغندرقند در منطقه تربت حيدريه بوده است. مزارع در سال 1397 به كمك كارشناسان مديريت و مراكز جهادكشاورزي به گونه‌اي انتخاب شدند كه نماينده كل مزارع چغندرقند منطقه باشند. اطلاعات پايه شامل مشخصات و مختصات جغرافيايي مزارع، بافت خاك، هدايت الكتريكي آب‌آبياري و عصاره اشباع خاك تعيين شدند. زمان كاشت، زمان برداشت، طول دوره رشد، رقم چغندرقند، متوسط عمق آب در هر بار آبياري، تعداد كل نوبت‌هاي آبياري انجام شده، حجم كل آب‌آبياري و نياز آبشويي اندازه گيري، محاسبه و يا از طريق پرسش از كشاورزان برآورد گرديد. متوسط ميزان آب‌آبياري در مزارع چغندرقند در روش هاي آبياري سطحي، باراني و قطره اي به‌ترتيب برابر با 11468، 10054 و 10353 مترمكعب در هكتار بوده است. كمترين ميزان عملكرد ريشه برابر با 5.29 و بيشترين آن 70 تن در هكتار بود. كمترين مقدار بهره‌وري آب برابر با 21.3 و بيشترين آن 01.7 كيلوگرم بر مترمكعب و هر دو مقدار در روش آبياري سطحي به‌دست آمد. ميانگين بهره وري آب در مزارع چغندرقند در روش آبياري سطحي برابر با 19.4 و در روش هاي آبياري باراني و قطره اي به ترتيب 30.6 و 23.6كيلوگرم بر مترمكعب آب به‌دست آمد. با تغيير روش آبياري از سطحي به باراني و قطره‌اي، بهره وري آب به‌ترتيب 36.50 و 69.48 درصد افزايش پيدا كرده است. نتايج اين تحقيق نشان داد كه استفاده از آبياري تحت‌فشار در كشت چغندرقند قابل توصيه است و توصيه مي‌شود كشاورزان بر اساس دفترچه راهنما و طراحي اقدام به بهره برداري از سامانه آبياري نمايند، همچنين برنامه ريزي آبياري در مزرعه دقيقاً با آنچه در دفترچه توصيه شده است، مطابقت داشته باشد.