بررسي مشاركت ورزشي نوجوانان شهر تهران براساس نظريه انگيزش شايستگي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي ابعاد مشاركت ورزشي نوجوانان 14 تا 17 ساله بر اساس نظريه انگيزش شايستگي بود. با توزيع پرسشنامه هاي بازخورد و تقويت، جهت گيري هاي انگيزشي، شايستگي ادراك شده، حالات هيجاني و انگيزش مشاركت ورزشي بين 813 نوجوان دختر و پسر داده ها جمع آوري شد. تحليل واريانس چندمتغيّره نشان داد كه جنسيت بر بازخورد و تقويت، شايستگي ادراك شده و انگيزش دروني و بيروني اثربخش نمي باشد اما بر حالات هيجاني و جهت گيري هدفي اثربخش مي باشد. ميزان خي دو نشان داد كه سابقه ورزشي والدين و تحصيلات پدر بر انگيزش مشاركت فرزندان اثربخش مي باشد اما تحصيلات مادر و شغل والدين بر انگيزش مشاركت ورزشي اثربخش نمي باشد. تحليل رگرسيون چند متغيّري نشان داد متغيّرهاي انگيزش دروني و بيروني، بازخورد و انگيزش، تكليف و نتيجه، حالات هيجاني، شايستگي ادراك شده و جنسيت به طور معناداري انگيزش مشاركت ورزشي را پيش بيني مي كنند.