تحليل عاملي عوامل اجتماعي مؤثر در توسعه‌ي پايدار (مطالعه‌ي موردي شهر چابهار)

در اين پژوهش تلاش شده است تا عوامل اجتماعي (شاخص هاي انسان گرايانه) مؤثر بر توسعه ي پايدار در چهار طيف پيش برنده و بازدارنده، دروني و بيروني در بين ساكنين بومي شهر چابهار مورد مطالعه و بررسي قرار گيرد. به منظور شناسايي عوامل اصلي، تعداد 19 شاخص مورد بررسي قرار گرفت و سپس پرسش نامه اي حاوي 100 سؤال  بين 318  نفر از ساكنين بومي توزيع شد. ميزان پايايي پرسش نامه ي طراحي شده 0/75 برآورد گرديد. سرانجام؛ جهت تحليل داده‌ها ابتدا براي تعيين كفايت و گزينش داده هاي مناسب از آزمون KMO  و كرويت بارتلت استفاده شد كه نهايتاً 13 عامل و 39 گويه همراه با ارزيابي وضعيت اين عوامل در بين ساكنين بومي شهر چابهار به شرح ذيل استخراج و نام گذاري گرديد: عوامل اجتماعي پيش برنده دروني در مجموع با 73/341  درصد از واريانس، شامل: اعتماد اجتماعي (كم)، مشاركت اجتماعي (بينابين)، اعتماد بين فردي (بينابين)، روحيه ي كار جمعي (زياد) و تعهد شغلي (بينابين)، عوامل بازدارنده ي دروني با مجموع 65/602 درصد از واريانس، شامل: تحديد استقلال زنان (كم)، تعصب مذهبي (كم) و تمايز نژادي (نسبتأ كم)، عوامل پيش برنده ي بيروني مجموعاً با 61/920 درصد از واريانس، شامل: آزادي سياسي و فرصت هاي اجتماعي (كم)، عدالت محوري (بسيار كم) و تضمين شفافيت (كم)، عوامل اجتماعي بازدارنده بيروني با مجموع 59/784 درصد از واريانس، شامل دو عامل ناكارآمدي قوانين (زياد) و تبعيض قومي (زياد).