واكاوي ابعاد پديداري معنا در داستان كوتاه درخت گلابي اثر گلي ترقي : رويكردي نشانه - ‌معناشناختي به تحليل گفتمان ادبي

جستار‏ پيش‏رو مي‏كوشد تا در چارچوب رويكرد نشانه ـ معناشناسي به تحليل گفتمان ادبي به واكاوي ابعاد پديداري معنا  در داستان كوتاه «درخت گلابي» اثر گلي ترقي بپردازد. ‏روش ‏تحقيق ‏توصيفي ـ تحليلي ‏است. ‏درواقع نگارنده سعي دارد تا با تكيه بر گفتمان ادبي نويسنده و به شيوۀ تحليل نشانه ـ معناشناختي و با تكيه بر حضور پديداري سوژۀ داستان‏ نشان دهد چگونه گفته‌پرداز ـ راوي ‏مؤلفه‏هاي پديداري را در بطن گفتمان مي‌پروراند و فرايند توليد‏ و دريافت معنا را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد‏ و در اين ميان گاه كنش‏ روايي را به حاشيه مي‌راند و گاه در راستاي احياي ‏آن قدم برمي‏دارد. هدف اصلي جستار پيش‌رو پاسخ‌گويي به پرسش‏هاي زير است: 1. ابعاد پديداري معنا تابع چه مؤلفه‏هاي گفتماني و نشانه­ معنايي است و كاركرد آن‌ها چيست؟، 2. چگونه مي‏توان جايگاه كنش را در كليت نظام گفتماني اثر حاضر تبيين كرد؟ بنابراين فرضيه‏هاي پژوهش حاضر از اين قرارند: 1. ابعاد پديداري معنا در گفتمان برونداد و تابع شوِش ، تنش  و تطبيق  است كه داراي كاركرد زيبايي‌شناختي  است؛ 2. برهم‌كنش اين مؤلفه‏ها كنش روايي  را از طريق برهم‌ريختن نظم ‏و ايجاد آشفتگي ‏در افعال مؤثر  به حاشيه مي‌راند و درادامه با ثبات نشانه ـ معنايي افعال وجهي و شكل‌گيري درونۀ عاطفي عشق بار ديگر كنش در مركزيت ميدان گفتماني قرار مي‌دهد. بي‌شك اين تعاملات با سبك‏هاي حضور نشانه  ـ معناشناختي پيوندي تنگاتنگ دارند.