تجارب زنان از فرايند دادرسي دعاوي خانوادگي (مطالعه ي شهر كرمان)

دعواي خانوادگي‌ اقدامي حقوقي ناشي از اختلافات حل‌نشده ميان اعضاي يك خانواده است كه با طرح دادخواست آغاز مي‌شود. اين پژوهش بر آن است كه با تكنيك تحليل مضامين و مبتني بر مصاحبة نيمه‌ساختاريافته و عميق با زنان مراجعه‌كننده به دادگاه خانواده‌‌ (22 نمونه از شهر كرمان)، به كشف و تحليل تجربه‌ها و مشكلات زنان بپردازد و به اين پرسش پاسخ دهد كه «زنان فرايند دادرسي دعاوي خانوادگي را با چه كيفيتي تجربه مي‌كنند؟» نتايج تحقيق بيانگر آن است كه بخشي از تجربه‌هاي زنان در ارتباط با كنشگران و بخش ديگر در ارتباط با قوانين و ساختارهاي نظام دادرسي دعاوي خانوادگي شكل مي‌گيرد. مقوله‌هاي تبديل تعارض و اختلاف به دادخواست‌هاي مطالبات مالي‌‌، پرداخت هزينه‌هاي مادي و معنوي‌‌، دادرسي كند و لاك‌پشتي، سوت پايان زندگي و ارجاع به مشاوره و داوري و سلسله دعاوي خانوادگي ازآنجايي‌كه مرتبط با ساختار نظام دادرسي دعاوي خانوادگي بود، ذيل سطح ساختاري صورت‌بندي شد و مقوله‌هاي ديگر فرزند به مثابه اهرم فشار‌‌، نبود دسترسي و آگاهي‌‌، دادرسي مستعد حيله‌هاي قانوني‌‌ و اقدامات بازيگران دادرسي ذيل سطح فردي صورت‌بندي شد. ماحصل اين پژوهش آن است كه در گسترة محتوايي قوانين و اجراي آراي دادگاه‌هاي خانواده، نواقص و ابهاماتي وجود دارد كه نشان از تشديد خصومت‌ها با ارجاع خانواده به دادگاه دارد كه لازم است در اين خصوص تجديدنظر شود.