پژوهشي در دراماتورژي بازيگر براساس ساختار دروني (نيروي ارگانيك) و ساختار بيروني (نيروي ديناميك) اجرا در تئاتر پست مدرن

دراماتورژي به‌عنوان يك عمل خلاقانه و نقادانه وابسته به دانش تئوري و عملي تئاتر، مركب از دو بخش با ريشه يوناني است: Drama (كنش) و Ourgia (كار و عمليات). از نظر يوجينو باربا چگونگي فرايند كنش (كنش شخصيت، كنش جسماني، كنش آوايي) به‌عنوان دراماتورژي بازيگر به وسيله كارگردان طراحي، تقطيع، تركيب، مونتاژ و سپس عمل اجراي ديناميك در فضا و زمان توسط بازيگر انجام مي‌‌شود. مسئله اصلي اين مقاله تبيين رابطه بازيگري و دراماتورژي، بر پايه چگونگي فرايند توليد، تبادل و تركيب اجرا در تئاتر پست‌مدرن است. مقاله حاضر به روش توصيفي ـ تحليلي الگويي در مدل ارتباطي‌اي بين دراماتورژي و بازيگر در فضاي ديناميك تئاتر پست‌مدرن ارائه مي‌دهد كه با تكيه بر سه ضلع تخيل ـ تحليل / تمرين ـ اجرا بررسي شده است. دستاورد مقاله نشان مي‌‌دهد تركيب عبارت دراماتورژ ـ بازيگر، با توجه به ملاحظات نظري و عملي و براساس تجربه زيسته و انتقال آن‌ها به درون ساختارهاي ارگانيك و ديناميك در روند اجرا نقش مهمي‌ ايفا مي‌‌كند.