انگ زني اجتماعي عمومي كوويد-19 و عوامل مرتبط با آن در جمعيت ايراني

مقدمه: انگ زني اجتماعي يك فرايند رواني اجتماعي است كه با يك برچسب جسمي، رواني يا اجتماعي شروع مي شود و به طرد و انزواي اجتماعي مي انجامد. بيماري كوويد-19به عنوان يك بيماري مسري و كشنده به شدت مبتلايان را در معرض خطر انگ زني اجتماعي و طرد قرار مي دهد. روش: طرح اين پژوهش توصيفي و از نوع پيمايشي بود.جامعه آماري شامل كليه افراد با رده سني 18 تا 60 سال شهر اصفهان در بازه زماني مهر و آبان 1399 بود كه از طريق نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي 322 نفر به عنوان نمونه انتخاب شده اند،ابزار پژوهش حاضر، پرسشنامه انگ زني اجتماعي عمومي كوويد-19،پرسشنامه جمعيت شناختي، و عوامل مرتبط با بيماري بود. داده هاي حاصل از پرسشنامه ها با استفاده از تحليل واريانس از طريق نرم افزار spssتجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: يافته ها نشان داد كه بيش از 80 درصد زنان و مردان سنين و سطوح تحصيلي مختلف، و با شغلهاي پزشكي و غير پزشكي، در سطح زياد،انگ زني اجتماعي كوويد-19 را گزارش مي كنند. افرادي كه خودشان يا بيش از يكنفر از اطرافيانشان به كرونا مبتلا شدند و يا از بيمار كرونايي مراقبت كردند، انگ زني كمتري عليه افراد مبتلا گزارش كردند(P 0/05). نتيجه گيري : انگ زني اجتماعي مربوط به بيماري كرونا تا حد زيادي در جامعه ايراني وجود دارد. افراد با سابقه ابتلاي خود يا اطرافيان به بيماري و داشتن تجربه مراقبت از فرد بيمار انگ زني اجتماعي كمتري گزارش كردند. بر اساس نتايج به دست آمده، تجربه بيماري و داشتن تعامل نزديك با فرد انگ زده، با كاهش انگ زني رابطه دارد.