اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر اختلال وسواس فكري-عملي و اختلال استرس پس از ضربه در پرستاران داراي فرسودگي كوويد-19: يك مطالعه نيمه تجربي

زمينه و هدف: فرسودگي كوويد-19 باعث كاهش سلامت روان شناختي و جسماني در بسياري از پرستاران مي شود. با توجه به نقشي كه درمان متمركز بر شفقت مي تواند در سلامت رواني و شغلي پرستاران ايفاء كند، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر اختلال وسواس فكري-عملي و اختلال استرس پس از ضربه در پرستاران داراي فرسودگي كوويد-19 انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر نيمه تجربي و طرح آن به‌صورت پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل پرستاران منطقه 8 استان تهران در سال 1400 بود. تعداد 30 پرستار داراي فرسودگي كوويد-19 به صورت تصادفي در دو گروه مداخله (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) جاي دهي شدند. ابزار گردآوري شامل پرسش نامه هاي فرسودگي كوويد-19، اختلال وسواس فكري-عملي و اختلال استرس پس از ضربه بود. گروه مداخله، 8 جلسه 90 دقيقه اي درمان متمركز بر شفقت را دريافت كردند، ولي گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند. داده ها با استفاده از آناليز كوواريانس چندمتغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه درمان متمركز بر شفقت به طور معني داري باعث كاهش وسواس عملي، وسواس فكري، مزاحمت ها، اجتناب، تغييـرات منفـي در شــناخت و خلــق، برانگيختگــي و بي قراري و بي حسي عاطفي در پرستاران مبتلا به فرسودگي كوويد-19 مي شود (0.001 P). هم چنين، 68.7 درصد از كل واريانس هاي گروه مداخله و كنترل ناشي از اثر متغير مستقل است. نتيجه گيري: يافته ها حاكي از اثربخشي درمان متمركز بر شفقت در پرستاران مبتلا به فرسودگي كوويد-19 داشت. از آن جايي كه طي شيوع كوويد-19، پرستاران مشكلات زيادي را تجربه كردند، لازم است تدابيري در جهت ارتقاء سلامت روان شناختي آن ها اتخاذ گردد.