سياست‌هاي گذار به كشاورزي دانش بنيان در ايران

بخش كشاورزي در ايران داراي ساختاري سنتي با ارزش‌افزودۀ پايين و بهره‌وري پايين كل عوامل توليد است كه مواجه با اين مسائل، حمايت از كشاورزي مبتني بر دانش و فناوري را طلب مي‌كند. بر اين اساس،‌ اين پژوهش كيفي، با هدف ارائۀ ابزارهاي سياستي جهت گذار به كشاورزي دانش‌بنيان در ايران از طريق شناسايي شكاف‌هاي سياستي و شكست‌هاي سيستم در اين زمينه، انجام شد. جهت تحقق اهداف پژوهش، از بررسي پيشينه، مطالعۀ تطبيقي و جلسۀ گروه كانوني استفاده شد. نتايج مطالعۀ تطبيقي تجارب سياستي توسعۀ كشاورزي دانش‌بنيان در ايران، هند، تركيه و سوئيس، منجر به گونه‌‌شناسي ابزارهاي سياستي توسعۀ كشاورزي دانش‌بنيان در اين كشورها شد. اين نتايج، وروديِ جلسۀ گروه كانوني را شكل دادند. داده‌هاي جلسۀ گروه كانوني، در چارچوب تحليل شكست‌هاي سيستم و از طريق تحليل محتواي مضموني، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند كه به استخراج 51 چالش توسعۀ كشاورزي دانش‌بنيان در ايران و 20 ابزار سياستي جهت گذار به كشاورزي دانش‌بنيان منجر شد.