الگوي جاري برنامه درسي كارورزي دانشگاه فرهنگيان مبتني بر تحليل زمينه اي

هدف اصلي اين پژوهش صورت بندي الگوي نظري حاكم بر برنامه درسيِ در حال اجراي كارورزي دانشگاه فرهنگيان بود. اين پژوهش از نوع پژوهش كيفي بود و با روش نظريه داده بنياد بر اساس رويكرد روشمند اشتروس و كوربين انجام شد. جامعه آماري پژوهش كارگزاران اصلي دخيل در برنامه درسي كارورزي دانشگاه فرهنگيان شامل دانشجومعلمان، معلمان راهنما و استادان راهنما در دانشگاه فرهنگيان استان خراسان جنوبي بودند. نمونه پژوهش شامل 16 نفر از دانشجومعلمان، 12 نفر از استادان راهنماي برنامه كارورزي دانشگاه فرهنگيان و 15 نفر از معلمان راهنما همكار در طرح كارورزي بودند كه به شيوه هدفمند موارد مطلوب انتخاب شدند. داده ها از طريق مصاحبه نيمه‌ساختاريافته جمع آوري و در سه مرحله كدگذاري باز، كدگذاري محوري و انتخابي تحليل شدند. براي تأمين روايي و پايايي از معيارهاي لينكن و كوبا و رويا و پرتي استفاده شد. نتايج پژوهش در قالب مدل پاراديمي شامل گُسست آموزشي در برنامه كارورزي دانشگاه فرهنگيان به عنوان مقوله‏ محوري و شرايط علّي (ويژگي برنامه درسي قصد شده، اجرا شده و كسب شده)، عوامل زمينه اي (سياستگذاري كلان، عوامل زمينه اي دانشگاه فرهنگيان و مدارس كارورزي)، شرايط مداخله اي تسهيل گر (شايستگي هاي استادان راهنما و معلمان راهنما)، شرايط مداخله گر محدودكننده (چالش هاي سازماني و عوامل رفتاري)، راهبردهاي پيشنهادي (تجديد رويكرد برنامه ريزي در برنامه درسي قصد شده، اجراي مناسب برنامه درسي و توجه به زمينه هاي بهبود برنامه درسي كسب شده) و پيامدهاي جاري (كاهش اثربخشي و كارايي برنامه درسي) سازمان يافت.