تحليل بريقاي امپرسيونيستي‌ـ اگزيستانسياليستي در داستان كوتاه «ايستگاه» از طاهره علوي و دو داستانك «الوحيد» و «تقابل» از عبدالحميد الغرباوي

امپرسيونيسم و اگزيستانسياليسم هر دو از مكتب‌هايي هستند كه انسان و وجود داشتن او را مركز مدار هستي مي‌دانند. پژوهش حاضر در پي آن است تا به اين پرسش پاسخ گويد كه چرا و چگونه علوي در اثر خود، «ايستگاه» و الغرباوي در آثارش «الوحيد» و «تقابل» از تركيب امپرسيونيستي­ اگزيستانساليستي بهره گرفته‌اند. اهميت پژوهش نيز در آن است كه به بررسي يك شكاف نقدي مي‌پردازد. به نظر مي‌رسد نقدهاي ميان­رشته‌اي به شكل جامع‌تري مي‌توانند به كشف متن نائل آيند و لذا پژوهش حاضر نيز تلاش دارد با تركيب دو مكتب امپرسيونيسم و اگزيستانسياليسم، شكل جديدي از خوانش متن را تبيين كند. به اين منظور سه متن كوتاه و خيلي كوتاه انتخاب شده‌اند كه يكي از ادبيات معاصر فارسي و دو متن ديگر از ادبيات معاصر عربي است و ضمن تحليل ويژگي‌هاي امپرسيونيستي آن‌ها، به تحليل بريقاي امپرسيونيستي اگزيستانسياليستي در اين نوشته‌ها پرداخته مي‌شود. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه علوي و الغرباوي درصدد بيان تنهايي و پوچي انسان معاصرند؛ اگرچه علوي بيشتر تمايل دارد اين تنهايي را با نقد جنسيتي همراه سازد؛ اما هر دو نويسنده به منظور تلفيق يك لحظۀ شهودي و درك احساس پوچي فلسفي، به خوبي توانسته‌اند از دو مكتب امپرسيونيسم و اگزيستانسياليسم بهره گيرند.