بازنمايي گفتمان منزلت در تاريخ بيهقي

تاريخ بيهقي، يك اثر تاريخي ـ سياسي است كه سلسله‌مراتبِ قدرتِ حاكم بر آن، در شكل‌دهي منزلت شخصيت‌هاي آن، تعيين‌كننده است. ابوالفضل بيهقي (470ق) كه خود از كنشگران وابسته به يكي از گروه‌هاي فعال سياسي در دوره غزنوي (۳۴۴ـ۵۸۳ق) است، در ناگزير ِروزگار و به علت جبر و استبداد حكومت، در بيان روايت خويش، از رمز واژگان زباني خاصي بهره گرفته است تا گرايش سياسي و مطالب خود را از ديد قدرتمندان پنهان كند. اين پژوهش، براي شناخت عناصر منزلت و وجوه آن در تاريخ بيهقي، به واكاوي ديدگاه‌هاي متفاوت در اين زمينه پرداخته است تا بتواند نشانه‌هاي زباني منزلت‌ساز را با بهره‌گيري از تحليل گفتمان بررسد. يافته پژوهش، نشان‌دهنده آن است كه بيهقي با نشان دادن منزلت بازيگران عرصه سياست با استفاده هدفمند از ظرفيت زباني خويش، در پي برجسته كردن گروه خودي در برابر رقيب بوده و با برتري بخشيدن به منزلت امير ماضي (سلطان محمود) (391ـ420ق) در برابر سلطان مسعود (421ـ432ق)، در پي به چالش كشيدن قدرت حاكم بوده است