جايگاه عشق در اخلاق شفقت در ديدگاه آگوستين و امام محمد غزالي

عشق در ماهيت و حيات انسان از جايگاه والايي برخوردار است و همين امر لزوم توجه به اخلاق شفقت را نشان مي‌دهد. بر اين ‌اساس پژوهش حاضر به صورت توصيفي و تحليلي و با استناد به منابع كتابخانه‌اي و با هدف بررسي جايگاه عشق در «اخلاق شفقت» در ديدگاه آگوستين و محمد غزالي صورت گرفته است. نتايج بيانگر آن است كه هر دو عارف عشق را موهبتي الهي مي‌‌دانند و هر دو بر جايگاه عشق در شفقت‌ورزي تأكيد كرده‌اند و بي‌عشق، شفقت را كامل نمي‌دانند. بر اين باورند كه اگر عشق به كاينات تعلق يابد موجب شفقت مي‌شود و هرچه شديد‌تر باشد، شفقتش بيشتر است. هر دو معتقدند: عشق‌هايي هست كه بايد آنها را ابراز كرد و عشق‌هايي هستند كه نبايد آنها را ابراز كرد؛ يعني تمايلات بايد با انتخاب و اراده باشد. آنان عشق به خداوند را ذات قانون اخلاقي و عشق الهي را همان شفقت الهي مي‌دانند. شفقت الهي كه شامل مخلوقات مي‌شود، عبارت است از: عشق مخلوقات، به‌ويژه انسان به خداوند.