آموزش مطالعات فرهنگي در ايران: موانع، تجربه‌ها، و تجويزها

اگرچه دانش و ديدگاه مطالعات فرهنگي، موضوع بحث‌هاي گسترده‌اي در فضاي دانشگاهي جهاني و تااندازه‌اي ايران بوده است، اقتضاهاي آموزشي اين سنت در ميدان‌هاي علمي، كمتر موضوع بحث بوده است. برنامۀ مطالعات فرهنگي، ناگزير آموزش مهارت‌ها و تحليل‌هاي انتقادي از فرهنگ در كلاس درس را طلب مي‌كند. مقالۀ حاضر با تكيه بر تجربۀ آموزشي نويسنده، در پي معرفي برخي چالش‌هاي عمده در فرايند يادگيري و ياددهي مطالعات فرهنگي در كلاس‌هاي درس است. آموزش، به‌شيوه‌اي رسمي و بريده‌ از متن اجتماعي، ابهام و تداخل در ترسيم مرزبندي نظريۀ فرهنگي، دشواري‌هاي مربوط به آموزش انتقادي و ابهام در ترسيم مرزهاي عامه‌پسندي، و گشودگي در برابر آن براي آموزش و پژوهش، چالش‌هاي اصلي آموزش مطالعات فرهنگي در ايران به‌شمار مي‌آيند. استدلال نويسندۀ اين است كه اثربخشي مطالعات فرهنگي و حفظ هويت انتقادي و عمل‌گرايانه و اصلاح‌گرايانۀ آن، نيازمند به‌كارگيري تدابير آموزشي است تا آن را به شيوه‌اي پويا در خدمت فهم چندلايه، تاريخي، و موقعيتي جامعه و فرهنگ ايراني و تلاش براي قرار دادن اين فهم در خدمت سياست‌گذاري فرهنگي قرار دهد.