بررسي و نقد طبيعت گرايي انسان شناختي، با تاكيد بر فيزيكاليسم حذفي

طبيعت گرايي انسان شناختي از جمله مباني مهم الحاد جديد است و بر اساس آن شماري از عقايد و آموزه هاي ديني مورد مخالفت قرار مي گيرد. اين قسم از طبيعت گرايي در فلسفه علوم انساني نيز مورد توجه قرار گرفته و شماري از علوم انساني، مانند روان شناسي تكاملي و غير آن بدان متكي است. بدين‌روي هم باحثان مباحث الهياتي و هم كاوشگران فلسفه علوم انساني و متعاطيان علوم انساني- اجتماعي نيازمند تحقيق و تدقيق در اين مسئله‌اند. از جمله رويكردهاي طبيعتگرايانه جديد  فيزيكاليسم حذفي است كه تعارض آن با عقايد ديني آشكارتر و متعصبانه تر است و در بحث پيش رو چالشهاي جديدي را در پي دارد. بدين‌روي تحقيق حاضر بر آن است كه ضمن بررسي و نقد طبيعتگرايي انسان شناختي به طور كلي، نگاهي هم به فيزيكاليسم حذفي افكنده و آن را در معرض سنجش قرار دهد. روش گردآوري در اين تحقيق اسنادي و روش داوري عقلي - تحليلي خواهد بود. نتيجه تحقيق نيز مردود انگاري طبيعتگرايي انسان شناختي در همه اشكال آن، بويژه فيزيكاليسم و تثبيت دوگانه‌انگاري جوهري با كاربست شماري از روشهاي معهود در علم النفس اسلامي و فلسفه ذهن و دفع چالش نوپديد فيزيكاليسم حذفي است.