مقايسه اثربخشي رفتار درماني ديالكتيكي و درمان شناختي-رفتاري، بر خوردن هيجاني در افراد چاق

مقدمه: چاقي معضلي فراگير است كه مي تواند سلامت جسماني را به شدت دچار آسيب سازد. پژوهش حاضر، با هدف مقايسه اثربخشي رفتار درماني ديالكتيكي و درمان شناختي-رفتاري بر خوردن هيجاني در افراد چاق صورت گرفت.مواد و روش ها: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون به همراه مرحله پيگيري و با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش، شامل تمامي مراجعه‌كنندگان به مركز مشاوره و روان‌شناختي راه برتر شهر قزوين در سال 1398 بود، كه توسط متخصصان تغذيه، تشخيص چاقي گرفته بودند. با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند، 60 نفر انتخاب شده و به روش تصادفي در سه گروه (رفتاردرماني ديالكتيكي و درمان شناختي رفتاري و كنترل) گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). براي گروه هاي آزمايش درمان شناختي رفتاري و رفتار درماني ديالكتيكي به مدت 10 جلسه اجرا شد و براي گروه كنترل، درماني صورت نگرفت. پرسشنامه رفتار خوردن Dutch)) در مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري شش‌ماهه توسط شركت كنندگان تكميل شد. از آزمون تحليل واريانس آميخته براي آناليز داده ها استفاده شد.يافته ها: بر اساس نتايج حاصل، بعد از انجام دو مداخله رفتار درماني ديالكتيكي و درمان، شناختي رفتاري، اثرات عضويت گروهي و تعامل مراحل و گروه براي هر سه مؤلفه متغير، خوردن هيجاني (سبك هيجاني، سبك بازداري و سبك بيروني) معنادار بود و موجب كاهش آن شده بود (p 0.05). اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بيش از درمان شناختي رفتاري بود (p 0.05).نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه، به نظر مي رسد رفتاردرماني ديالكتيكي مداخله اي مؤثرتر از درمان، شناختي رفتاري در كاهش خوردن هيجاني در افراد چاق مي‌باشد‌.