بررسي اثربخشي درمان مبتني بر بهبود تعامل والد- كودك به روش لندرث بر كيفيت خواب و دلبستگي با والدين و همسالان در كودكان وابسته به اينترنت دوره دوم ابتدايي شهر كرمان

مقدمه: افزايش كاربرد اينترنت توسط كودكان، سبب وابستگي به اينترنت و تضعيف روابط بين فردي، دلبستگي ناايمن و اختلال خواب مي شود. اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر بهبود تعامل والد- كودك (به روش لندرث) بر كيفيت خواب و دلبستگي با والدين و همسالان در كودكان وابسته به اينترنت دوره دوم ابتدايي شهر كرمان انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، نيمه تجربي از نوع پيش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه كنترل بود. دانش‌آموزان دوره دوم ابتدايي شهر كرمان در سال تحصيلي 1400- 1399 جامعه پژوهش بودند. با روش نمونه‌گيري تصادفي، 72 نفر انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه قرار گرفتند. گروه مداخله آموزش مهارت‌هاي فرزندپروري و تعامل والد- كودك به روش لندرث (10 جلسه هفتگي 90 دقيقه اي) را دريافت كردند. در گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. داده‌ها توسط پرسشنامه‌هاي اعتياد به اينترنت يانگ، كيفيت خواب Pittsburgh و دلبستگي به والدين و همسالان (Armsden و Greenberg) جمع‌آوري، و توسط آزمون هاي تي مستقل و زوجي، مجذور كاي ،آزمون لوين و نان پارامتريك تحليل شد.يافته‌ها: : نتايج حاكي از كاهش اعتياد به اينترنت (قبل 4.04±88.14، بعد از مداخله 5.44±75.14)، بهبود كيفيت خواب (قبل 2.62±1.75، بعد از مداخله 0.77±0.5) و ارتقاي ارتباط والد-كودك (قبل 4.05±30.56، بعد از مداخله 4.18±49.58)، كودك– همسال (قبل 4.78±31.83، بعد از مداخله 6.19±37.5) در گروه مداخله بود. (p 0.05).نتيجه‌گيري: درمان حاضر، منجر به اصلاح روابط كودك با والد و همسالان، كاهش وابستگي به اينترنت و بهبود وضعيت خواب شد. بنابراين، مي‌توان از آن به عنوان روشي براي ايجاد دلبستگي ايمن كودك و كاهش وابستگي به اينترنت و پيامدهاي آن سود جست.