مقايسه اثربخشي زوج‏ درماني مبتني بر خودنظم ‏بخشي و پذيرش و تعهد بر عادات مخرب زندگي زناشويي در زنان متأهل مراجعه‏ كننده به مراكز مشاوره شهر بوشهر

مقدمه: سير صعودي آمار طلاق در جامعه ايران نشانه آشفتگي زندگي زناشويي در خانواده ‏هاي ايراني مي‏باشد و انجام مداخلات تأثيرگذار براي كنترل اين آشفتگي‏ ها ضروري است. اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي زوج ‏درماني خودنظم ‏بخشي و پذيرش و تعهد بر عادات مخرب زندگي زناشويي در زنان متأهل انجام شد.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه ‏آزمايشي با پيش آزمون، پس آزمون و پي‏گيري دوماهه بود. تمامي زنان متأهل مراجعه‏كننده به مراكز مشاوره و روان‏ درماني شهر بوشهر در سال 99-1398 جامعه آماري پژوهش را تشكيل دادند. با نمونه‏ گيري در دسترس تعداد 60 نفر انتخاب شد و به صورت تصادفي در سه گروه مساوي گمارش شدند. مداخلات درماني طي 8 جلسه (2 جلسه 90 دقيقه اي در هفته) براي هر گروه‏ آزمايش اعمال شد. گروه كنترل مداخله‏اي دريافت نكرد. براي گردآوري داده‏ ها از پرسش‏نامه كيفيت روابط زناشويي Mohammadi و Pirkhaefi (2015) استفاده شد. تحليل داده ‏ها با استفاده از واريانس دوطرفه با اندازه‏ گيري‏ هاي مكرر انجام شد.يافته‌ها: تغييرات در عادات مخرب زندگي زناشويي و ابعاد آن (انتقاد، غُرغُر كردن، سرزنش‏گري، تهديد، حق حساب دادن، تنبيه، گله و شكايت) در هر دو گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل در مراحل پس ‏آزمون و پي‏گيري معني‏ دار بود. هر دو روش درماني موجب كاهش عادات مخرب شد (05/0 p). زوج‎ درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش عادات مخرب اثربخش‏تر از زوج‏درماني مبتني بر خودنظم ‏بخشي بوده است (05/0 p).نتيجه‌گيري: زوج ‏درماني مبتني بر خودنظم ‏بخشي و پذيرش و تعهد مي‏ توانند به عنوان برنامه ‏هاي مداخله‏ اي مقرون به صرفه و آسان، با هدف افزايش كيفيت رابطه زناشويي در دسترس روان ‏شناسان و مشاوران خانواده قرار بگيرند.