اثرات بين نسلي مواجهه با داروهاي مورد سوء مصرف در نوجواني بر رفتار

اعتياد به مواد مخدر يكي از مشكلات اجتماعي و پزشكي در سراسر جهان است. بيش از %50 معتادان، استفاده از مواد را در دوره نوجواني بين سنين 15 تا 19 سالگي آغاز مي كنند. نوجواني مرحله‌ اي از زندگي بين كودكي و بزرگسالي است. در موش هاي صحرايي، روزهاي 42-28 بعد از تولد به‌ عنوان فاز ابتدايي و مياني نوجواني (معادل17-12 سالگي در انسان ها ) و روزهاي 55-43 بعد از تولد، فاز انتهايي نوجواني يا ابتداي بزرگسالي (معادل 25-18 سالگي در انسان ها) درنظر گرفته مي‌ شود. نوجواني يك دوره حساس و حياتي براي تكامل و بلوغ مغز است. بسياري از محققين نشان داده اند كه تغييرات اپي‌ ژنتيكي ويژه‌ اي از طريق متيلاسيون DNA، استيلاسيون هيستون و انواع RNAهاي غيركدكننده مي‌ توانند از طريق والدين به فرزندان انتقال يابند. شواهد قانع‌كننده‌اي در زمينه اثر سوءمصرف داروهاي اوپيوئيدي، كوكايين، نيكوتين، كانابينوئيد و الكل والدين بر زاده‌ ها وجود دارد. در اين مقاله، اثرات سوء‌مصرف داروها در دوره نوجواني والدين را بر رفتار و جنبه‌ هاي شناختي زاده ها بررسي مي كنيم.