بررسي روابط جمهوري اسلامي ايران و چين از دريچۀ فرهنگ راهبردي

نگارندگان اثر حاضر درصدد برآمده‌اند تا از رهگذر مطالعه و سنجش معيارها، منابع و اسناد چينيِ مرتبط با مقولۀ فرهنگ راهبردي به اين پرسش بنيادين پاسخ‌ گويند كه پيوست‌هاي فرهنگ راهبرديِ چين چگونه بر ساخت سياست‌هاي همگرايانه و واگرايانۀ اين كشور شرق آسيايي در قبال ج.ا.ايران تأثير گذاشته است؟ فرضيۀ اصلي پژوهش آن است كه چين با تأسي از عناصر و مؤلفه‌هاي مستتر در فرهنگ راهبردي و متغيرهاي كلان تأثيرگذار بر ديپلماسي عمومي خود مبادرت به اتخاذ سياست‌هاي نويني از قبيل چندجانبه گرايي، پرهيز از جنگ‌طلبي و تأكيد بر صلح و امنيت در حوزۀ راهبردي غرب آسيا كرده است. ردگيريِ راهبردهاي مورد اشاره به‌نوبۀ خود موجب شده تا روابط تهران و پكن طي ساليان اخير خط سير سينوسي را در پرتو اقدامات واگرايانه و همگرايانه تجربه نمايند.