تقسيمات سرزميني در پيوند با حكمراني خانداني در ايران اوايل دوره قاجاريه (1264 ق - 1210 ق)

قاجارها براي حفظ و ادارۀ قلمرو ممالك محروسۀ ايران در اوايل حكومتشان، در كنار استفاده از قدرت شمشير، از تدابير و سياست هاي ديگري نيز بهره بردند. سنت حكمراني خانداني يا همان به كارگيري اعضاي خاندان شاهي به عنوان حكمران ايالات و ولايات يكي از اين تدابير بود كه پيش ‌از اين نيز در برخي از خاندان‌هاي حكومتگر همچون سلجوقيان و صفويان به كار گرفته شده بود. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه آقا محمدخان، به عنوان مؤسس سلسلۀ قاجاريه، سنت حكمراني خانداني را احيا كرد و دو تن از جانشينان بلافصل وي، فتحعلي شاه و محمد شاه، با محدود كردن استفاده از اعضاي خاندان سلطنتي به فرزندان و نوادگان پادشاه در امر حكمراني نوعي نوآوري در اين سنت ايجاد كردند.