رويكرد سيستم‌هاي غذايي پايدار

امروزه اجماع‌نظر جهاني بر اين است كه سيستم غذاي جهاني قادر به تغذيه خوب براي تمامي مردم نيست و باعث فرسايش محيط ‌‌زيست و از دست رفتن تنوع زيستي هم مي‌شود، به گونه‌اي كه براي غلبه بر چالش‌هاي سوء‌تغذيه مداوم و فقر مناطق روستايي كه با تغييرات اقليم تشديد مي‌شوند، نياز به تغييرات اساسي است. در سال‌هاي اخير رويكردهاي كشاورزي- اكولوژيكي، منجر به پيشرفت‌هاي خوبي در زمينه‌هاي علمي و كشاورزي شده است، همچنين راهكارهايي را براي تغيير سيستم‌هاي كشاورزي و غذايي پيشنهاد مي‌كنند. سيستم‌هاي غذايي پايدار پتانسيل حفاظت از سلامت انسان و حمايت از پايداري محيط‌ ‌زيست را دارند. سيستم‌هاي غذايي شامل طيف وسيعي از بازيگران و فعاليت‌هاي ارزش‌افزاي مرتبط با آنها در طول زنجيره غذايي، شامل توليد، انبارداري و نگهداري، پردازش، توزيع، مصرف و دفع محصولات غذايي است. ايمني، امنيت غذايي و پايداري سيستم غذايي مباحث چندوجهي هستند كه تأمين بخشي از آن برعهده دولت‌ها، بخشي برعهده صنايع و بخش‌هاي خصوصي و قسمتي نيز برعهده مردم است كه بايد در اين زمينه مشاركت و آگاهي داشته باشند. اين مباحث بايد در يك زنجيره كامل از مزرعه تا سفره، در چارچوب سياست هماهنگي ديده شوند و اتصال بين تمام حلقه‌ها در اين زنجيره به‌طور مناسب وجود داشته باشد. در اين مطالعه سيستم غذايي پايدار و عناصر آن تعريف شده و اهميت آن بيان مي‌شود.