رابطه تاب‌آوري و حمايت اجتماعي با سلامت اجتماعي در دانشجويان: نقش تعديلي خود‌دلسوزي

مقدمه: مفهوم سلامت اجتماعي، مفهومي است كه در كنار ابعاد جسمي و رواني سلامت، مورد توجه قرار گرفته است. ارتقاء سلامت اجتماعي در برگيرنده ي زمينه هاي اقدام اجتماعي براي توسعه سطح سلامت است؛ لذا هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه تاب آوري و حمايت اجتماعي با سلامت اجتماعي با نقش تعديلي خود‌دلسوزي در دانشجويان دانشگاه پيام نور واحد تهران جنوب بود. روش: طرح پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه پيام نور واحد تهران جنوب در سال تحصيلي 1400-1399 بود كه بر اساس جدول مورگان 364 نفر با روش نمونه گيري خوشه اي با خوشه بندي دانشگاه بر اساس رشته و سپس انتخاب رشته به‌ صورت تصادفي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي سلامت اجتماعي كيز و شاپيرو (2004)، مقياس خود‌دلسوزي نف (2003)، پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و پرسشنامه حمايت اجتماعي زيمت و همكاران (1998) مورد نظر به صورت آنلاين پاسخ دادند. يافته‌ها: تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد، مؤلفه ي تاب آوري 34 درصد و حمايت اجتماعي 27 درصد از واريانس سلامت اجتماعي را پيش بيني مي كند. همچنين تاب آوري و حمايت اجتماعي به صورت غيرمستقيم و با نقش تعديلي خود‌دلسوزي به ترتيب 24 و 4 درصد از واريانس سلامت اجتماعي را پيش بيني مي كنند. خود‌دلسوزي نيز به ميزان 39 درصد در تبيين سلامت اجتماعي به صورت مثبت تأثير دارد. نتيجه‌گيري: سلامت اجتماعي را مي‌توان از طريق عواملي مانند تاب آوري و حمايت اجتماعي افزايش داد و در اين بين هر قدر ميزان خود‌دلسوزي افراد بيشتر باشد، اين امر مي‌تواند، مناسبتر انجام پذيرد.