الگوي پيش بيني رضايت زناشويي بر اساس سيستم هاي فعال سازي/ بازداري رفتاري: بررسي نقش ميانجيگر ذهني سازي

رضايت زناشويي پايدارترين پيش‌بيني كننده ثبات در زندگي است و يكي از مولفه‌هاي موثر بر آن، نوع سيستم فعال‌سازي و بازداري‌رفتاري است. تفاوت هاي فردي در اين‌سيستم، در نحوه واكنش زوجين به مشكلات بين‌فردي موثر است. اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين سيستم‌هاي فعال‌سازي/ بازداري رفتاري و رضايت زناشويي با ميانجي‌گري ذهني‌سازي انجام شد. روش تحقيق همبستگي بود و جامعه آماري، افراد متاهل ساكن تهران در سال 1400 بودند. 370 نفر به روش نمونه گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي به عنوان گروه نمونه انتخاب و به پرسشنامه جمعيت‌شناختي، رضايت‌زناشويي Enrich (Olson, 1998) ، مقياس فعال سازي/ بازداري رفتاري (Carver White, 1994) و پرسشنامه عملكرد بازتابي (Fonagy et al., 2016) پاسخ دادند. نتايج تحليل مسير نشان داد كه سيستم بازداري‌رفتاري با ميانجي‌گري ذهني‌سازي بر رضايت‌زناشويي مؤثر است و سيستم بازداري با رضايت زناشويي رابطه منفي معنادار دارد و بر ذهني‌سازي، اثر منفي معنادار دارد. و ذهني‌سازي بر رضايت‌زناشويي اثر مثبت و معنادار دارد. همچنين سيستم فعال‌سازي با ميانجي‌گري ذهني سازي بر رضايت‌زناشويي مؤثر است و سيستم فعال‌سازي بر ذهني‌سازي، اثر مثبت و معنادار دارد و تنها رابطه مثبت سيستم فعال‌سازي با رضايت‌ زناشويي تاييد نشد. بر اين اساس مي‌توان نتيجه گرفت كه سيستم فعال‌سازي و بازداري‌رفتاري به صورت مستقيم و از طريق ذهني‌سازي به صورت غيرمستقيم قادر به پيش‌بيني رضايت‌زناشويي است. از اين رو پيشنهاد به بررسي اين سازه‌ها توسط متخصصين حوزه خانواده جهت افزايش رضايتمندي زناشويي در زوجين مي‌شود.